Ana Sayfa / Edebiyat / Anı / BİLMEDİKLERİM
Bilmediklerim

BİLMEDİKLERİM

Gözlerim uyku mahmurluğuyla bakıyor. “İstikamet yatak odası” diyorum. Hasretle yastığıma koyuyorum başımı, dilimde dualarla kapıyorum göz kapaklarımı. Her zaman tutmuyor, kaçıveriyor uyku perisi, yakala yakalayabilirsen kendisini. Uykum kaçınca başlarım saymaya koyunları, atlayan çitten birer ikişer. Bu gece umudumu kesince uykudan, anılarda yolculuk yapıyorum, irdeliyorum birer birer. Kimi zaman pişmanlık duyuyorum, bazen de “doğru” diyorum “yaptıkların.” Belki de çoğu zaman aceleyle verdiğim kararlardan ibaret hayatım. Bir soru beliriyor aklımda ve cevap arıyorum. Şimdiye kadar bilmediğim ne çok şeyle uğraşmıştım, ne okuluna ne de kursuna gidip ders aldığım.

Bunların başında da en önemlisi “annelik” benim için. Çocuklarımı yoluna koydum ama gelin de sorun bana ne zordur analık. Son nefesine kadar bitmeyen bir ağır sorumluluk. Evlatlarım büyüdüler, okul zamanları geldi, dersleri oldu. Proje ödevlerini bilirsiniz, sözde çocuklar içindir. Nedense her daim biz yaparız, ne anlarım uçan balon yapmaktan, paraşüt yapıp uçurmaktan. İnanın mühendis oldum adeta, okulun ikinci katındaki sınıftan uçurdum paraşütü başarıyla. Kızım pekiyi notlarını aldı, helal olsun bana. Şu anda gece yarısı ve ben yattığım yerden gülüyorum halime, eğleniyorum kendi kendime. Uzun yıllar öncesi “özel bir programın sunucusu ol” dediler. Ne anlarım bu işten, delirdiniz mi siz? Peki, öyle uygun gördünüz, gösteririm tüm hünerimi. Birkaç şovdan sonra verdikleri gibi aldılar bu görevi benden, sanırım protokol sırasına göre tanıtmadım kendilerini. Ne beklersin Çiğdem’den değil mi, Emine Kutgün’ mü sandınız beni?

Bakmayın bu lakırdılarıma, seneler sonra gülerek hatırlıyorum hala. Sanırım ömrüm boyunca hep bilmediğim bir çok işin hakkından öyle ya da böyle geldim. Hayatım boyunca dik durmuşum, zaman zaman tökezlesem bile. Düşünüyorum da bu hayat sahnesinde belki başka hikayeler yazmışlardır ardımdan. Yine de bilirim ki esas kaleme alınan roman Tanrı elindendir. Bir de ben yazayım dedim kendi dilimden. Söyleyin sizce kimim ben?

H. Çiğdem Deniz.

8 yorum

  1. En başta sen ve annelik kimliği tabi ki … Çocuklar büyütüyor birazda anneyi, daha sıkı sarılıyorsun yaşamaya : )

    Yüreğine sağlık Çitlembik …

    0
  2. Ne güzel söylemişsin Ay Işığı… Ben de çocukların anneyi büyüttüğüne ve bir çok öğrettiklerine inanıyorum:)

    Keyifli bir anlatım Çitlembik. Bir anne olarak yüzümde gülümseme ile okudum.

    Mürekkebiniz hiç kurumasın…

    0
  3. Çok teşekkür ederim Ay Işığı…Çocuklarla büyüyoruz doğrudur ne zordur analık.

    0
  4. Yasemin hanımefendi ben çok teşekkür ederim değerli yorumunuz için ve desteğiniz için…Yorumlarıyla beni yalnız bırakmayan Ay Işığı hanımefendiye de çok teşekkürler…İyi ki varsınız :)

    0
  5. Gerçekten keyifle olacaktı :))

    0
  6. Her hayat kendi içinde farkı bir öykü barındırır, sevgili Citlembik. Kimi kaleme alınmış, kimi de kaleme alınamadan son bulmuş. Evlatlarımız bizim en değerli varlığımız. Onlar kaç yaşında olursa olsunlar bizim gözümüzde küçücük kalacaklar.
    Emeğinize yüreğinize sağlıklar.
    Sevgiyle.

    0
  7. Hayatımız bir roman… Ne güzel yorumlamışsınız dediğiniz gibi kimi hayatlar yazılıyor kimide yok olup gidiyor… Ah çocuklar hiç büyüyemeyecekler bizlerin gözünde… Sevgi ve muhabbetle kalın…

    0

Yorum

E-posta adresiniz yayınlanmayacak.Gerekli alanlar işaretlenmiştir *

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>