Ana Sayfa / Bakış Açısı / Gerçeğin Acıtan Yüzü
Gerçeğin Acıtan Yüzü

Gerçeğin Acıtan Yüzü

Ne zordur yalnızlık! Mezar gibi soğuk ve ürkütücü… Duvarlar üstüne üstüne gelir. Gözün çalmayan telefonda, kulağın ise kapı zilinde takılıp kalmıştır. Beynini küçük kurtçuklar gibi kemiren düşünceler, bir türlü rahat bırakmaz olur. Düşündükçe bunaltır, bunaldıkça vicdanla birleşerek  benliğini esir alır. Kendinle konuşur, kendinle paylaşır, kendinle dertleşirsin. Kendini sorgular, yine kendini kendin yargılarsın. Sanık da sen, yargıçta sen, avukatta…

Tek katlı damı ve duvarları betondan yapılmış, önünde teneke saksıda susuzluktan kurumuş şeker çiçeği, karanfil, ve hanım eli gibi birkaç çiçekten ibaret olan küçük bakımsız bir bahçesi vardı. Bir göz odalı evinde her zamanki gibi yine tek başına ve  yine kendisi ile yapayalnızdı… Ne arayanı soranı, ne de geleni gideni vardı.

Şairin: “Ne yanar kimse bana âteş-i dilden özge. Ne açar kimse kapım bâd-ı sâbâdan gayrı.” (Fuzuli), dediği gibi kendini sadece yine kendisi düşünüyordu. Kapısını çalanı, arayanı soranı, geleni gideni yoktu.

Bir zamanlar karınca gibi etrafını saran onca insanlar nerede şimdi? Nerede dostları, arkadaşları, akrabaları, yakınları sevdiğim dediği insanlar?  İnsan düşmeye görsün. Arasan ilaç namına bulamazsın kimseyi. En yakının bile kaçar senden öbek öbek…

Canı sıkılmıştı. Sabah demlediği çayı ısıttı. Bardağa doldurduktan sonra, tek odalı evinin yola bakan küçük balkonuna, tahta tabureyi alarak oturdu. Gözleri nemli, gönlünü hüzün kaplamıştı. Gömleğinin cebinden paketteki son sigarasını çıkardı ve yaktı. Keyifle çekti dumanını ciğerlerine. Tadını çıkarmalıydı. Zira başka sigara alacak parası yoktu…

Yoldan geçen insanları izlemeye başladı. Her birini ayrı ayrı izliyordu. Her birinin yüzü mahkeme duvarı gibi. Soğuk, mutsuz, umutsuz, gergin, karamsar ve yalnızlığın yüzlerine bir yafta gibi yapıştığı insanlar. Onca kalabalığın içinde insanları böyle mutsuz, karamsar, yapayalnız hissettiren sevgisiz, vefasız, nankör yapan bencilce yaklaşımlarından başkası değildi. Daha önce nasıl da fark edememişti? Zira insan  çoğu şeyi yaşayarak öğreniyor ve ancak yaşadıklarından ders alabiliyordu. Ders alabilmesi için, önce musibete maruz kalmalı idi. Bir musibetin bin nasihatten etkili olması gibi. Hayat da dersini yaşatarak veriyordu.

Hayalinde bir bir canlandı yaşanmışlıkları… Gözleri nemlendi…

Anne babası, ona hayatı öğretmediler. Özel kolejde okuttular. Lakin kendisinin özel olduğunu hissettirmediler. Her istediğini para ile elde edebileceğini öğrettiler, paranın satın alamayacağı değerleri öğretmediler. Paranın yaşamak için bir amaç değil, sadece bir araç olduğunu öğretmediler. Ona çalışsın diye iş buldular. Sebat etmesini öğretmediler. Yuvası olsun diye bir eş, bir ev verdiler. Lakin o yuvanın bekası için gerekli olan en önemli şeyin sevgi, saygı ve sorumluluk bilincinin önemli olduğunu öğretmediler. Her düştüğünde el verip kaldırdılar, bir defada” kendin düştün, kendin kalk” demediler.

Her şeyden önemlisi ona karakterini sağlamlaştıracak bir fırsat vermediler. Her şeyini, işini, eşini, yuvasını, kızını, dostlarını  kaybettiğinde anlamıştı bütün bunları. Düşmüştü, yine eskiden olduğu gibi anne ve babasının el vermesini bekledi. O el uzanmamıştı. Zira anne ve babası da onu yapayalnız bırakmıştı.” Öğreneceğim” diyordu hayatı geç de olsa… Kalacak yeri yoktu. En son çocukluk arkadaşı ile kalmıştı. Bir müddet sonra o da yol verdi. Artık dışarıda parklarda kalıyordu. Hatta bir arkadaşı onu uzaktan görmüştü. Kimseye göstermeden çöp kutusundan ekmek aldığını da, gözyaşlarını tutamamıştı. Bir zamanlar jöleli saçların ve Rayban marka gözlüğün yerini, kirden yağlanmış saçlar ve gözlerinin altındaki morluklar almıştı… En pahalı mağazalardan aldığı kıyafetlerin, ayakkabıların yerini kirden, pislikten rengi seçilmeyen, kimi yeri yırtılmış tişört, pantolon ve ayakkabı almıştı.

İnsan ne oldum dememeli, bu gün sahip olduğu sağlığa, zenginliğe, güzelliğe güvenmemeli. Her birinin bir anda yok olabileceği bilincine sahip olmalı.

Anne ve babalar da her şeyden çok sevdiği evlatlarını yetiştirirken onları hayata hazırlarken, güçlü bir irade sağlam bir karakter ve hayatta mutlu olabilmesi için ruhunu sevgi ile doyurmalı. Sevgiyi, sabrı, kanaati, mücadele etmeyi ve mutlu olmayı öğretmeli.

Yaşanmış her hayat içinde ders verici bir kıssa bulundurur, hisse almasını bilirsen…

 

Muhabbetle.

Hanife MERT

“Ne yanar kimse bana âteş-i dilden özge.
Ne açar kimse kapım bâd-ı sâbâdan gayrı.”
(Fuzuli)

Anlamı:
Gönlümün ateşinden başka bana kimse yanmaz, acımaz.
Sabah rüzgarından başka da kimse kapımı açmaz.

8 yorum

  1. Hüzünlü bir hikaye evet ama yalnızlık iyidir ya. Etrafındaki sebepsiz kalabalıktan, maskelerden arınır insan.

    Romandan bir kesit mi acaba? Yine güzeldi, hele bir de araya Fuzulinin sözlerini serpiştirmeniz çok yerinde olmuş… Nice kalemlere diyelim, emeğinize sağlık Yaren …

    0
    • Sevgili Ay Işığı yalnızlık bazen iyidir. Belki bir kaç gün belki bir kaç ay… Ama eninde sonunda insan illaki paylaşabileceği bir nefes bir sese ihtiyaç duyar. Bu yazım romandan bir kesit değil. Gerçek hayattan kısa bir kesit. Arkadaşım diyebileceğim birinin, yaşadıklarından ders çıkarmaya ve paylaşmaya çalıştım.
      Zaman ayırdığınız ve yorumunuzla katkınızdan dolayı teşekkür ediyorum.
      Sevgiyle kalın.

      0
  2. Sevgili Yaren,
    Anlatımınız muhteşem olmuş, çok etkilendim , günümüz yaşantısının özetini çıkarmışsınız . Kaleminiz daim olsun…

    0
  3. Hanife Hanım yazınız gerçekten çok etkileyici. Bu bağlamda kaleminize sağlık. Yalnızlık bir kader midir? Yoksa istenmeden yaşanan bir durum mudur? Ya da vefasızlığın kurbanı olmak mıdır? Kişiden kişiye, toplumdan topluma, mahalleden mahalleye,m çevreden çevreye, anlayıştan anlayışa değişen bir olgudur yalnızlığı tanımlamak.
    Toplum olarak anlattığınızla birebir örtüşen bir yaşam tarzını benimsemiş durumdayız. Ben de sizin vermeye çalıştığınız ve başarıyla anlattığınız durumu yazılarımda satır aralarında okuyucuya hissettirmeye çalışırım. Toplum mutsuz bir hayat sürüyor. Yoksulluk ve yoksunluk çemberinde çıkamamanın verdiği acıyla yaşıyor. Sokaklar rahat bir yaşam süremeyen, geleceğinden emin olamayan insanlarla dolu. Bu durumda insanların yüzünün gülmesini beklemek doğru değil elbette diye düşünüyorum.
    Para yaşamak için bir araç demişsiniz. Katılıyorum buna. Lakin kapitalist oluşumda para geçim aracıdır . Paranın sözü geçer. Yardımlaşmanın ve imecenin tarih olduğu bir dönemde yaşıyoruz . O nedenle paran varsa adamsın bu devirde yoksa ne kadar akıllı olursan ol yüzüne bakan olmaz. Hani derler ya “paran kadar konuş” diye. İşte durum tam da bu şimdilerde.
    Başkasından destekle yetişenler bir gün o desteği kaybettiklerinde hayatın manasını o zaman anlayacaklardır. O nedenle ana, baba, kardeş her kimse yardım ve destekte bulunan bunu yaparken desteklediği kişinin hayatın olumlu ve olumsuz yönlerini öğrenmesine fırsat tanımalıdır. Yoksa desteğin kaybıyla hayatta neye nasıl tutunacağını bilemez insan.
    Sonuçta ayakta durmayı insan öğrenmeli bir şekilde bunun başka bir yolu yok. Sevgiyi, saygıyı, adalet duygusunu özümsemiş, İnsan haklarına saygılı, toplumun gelenek ve göreneklerine saygılı, geçmişini ve ne istediğini bilen insanlara ihtiyaç var her daim her yaşta…
    Selam ve saygılarımla…

    0
    • Yorumunuzun tamamına katılıyorum. Yazımı ve vermeye çalıştığım mesajı özetlemişsiniz. Bu anlamda teşekkür ediyorum. Gerçek yaşamdan alıntıladığım kısa bir kesitle her ne kadar yazımın içeriğinde değinmek istemediğim kumar illetine bulaşmış birinin yaşam öyküsünü ve yaşadığı kayıplar, akabinde gelişen olaylara birebir tanık oldum. Nedenleri, niçinleri ve sonuçları ile birlikte irdelemeye çalıştım. Hissesini almak isteyen umarım almıştır. Değerli yorumunuz ve katkınız için teşekkür ediyorum Hocam.
      Sayılar, selamlar.

      0
  4. Çok güzel ve hüzünlü ,kaleminize yüreğinize sağlık…

    0

Yorum

E-posta adresiniz yayınlanmayacak.Gerekli alanlar işaretlenmiştir *

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>