Ana Sayfa / Edebiyat / KALBİMİ VURDU AKLIM
Kalbimi Vurdu Aklım

KALBİMİ VURDU AKLIM

Şimdi oturuyorum gecenin karanlığına boyanmış bir pencerenin kıyısında. Aklımla kalbimin savaşından arta kalan gücümle tutunuyor gözlerim sokak lambasının yorgun sarılığına. Anlayamadığım bütün ne varsa gelip geçmiyor içimden. Biriken bütün küskünlüklerim, kırgınlıklarım, yalnızlıklarım geceyi daha da karanlık kılıyor. Aklım bir türlü almıyor bütün bu vefasızlıkların, yalnızlıkların, sevgisizliklerin fırtınasının böyle kuvvetli olmasını, kimseye, hiç kimse kadar kırıcı, yorucu ve aldatıcı olmamama rağmen. Nasıl da aldandım bunca zaman yaşıyormuşum zannetmeye? Hayat süsü verilmiş bir ölmüşlüğün içinde, sokak lambasını izliyorum. İlk karlar düşerken Ankara’nın sert ve yalnız iklimine, kalbim donuyor. Mağlup oluyorum aklıma. Aklıma devriliyor bir bir hüzünlerim, özlemlerim, sevmişliklerim. Eritiyor aklım esirlerini bir bir; ” sadece nefes alıp vereceksin ve uzak duracaksın hayattan” diyor aklım aklıma…

Hayatın yalnızca bir defa olması beni bu denli hırpalayan belki de. Belki de bir dahası olmayacak akrep ve yelkovanın dönüş hızına kırgın, kızgınım. Belki de sadece kendime…

Ömrümü hayatlaştıramamış olmak benim değil, kalbimin suçu. Aklım benden yana olsa ve savaş açsa da kalbime, kalbimden yanayım sanki, duymasın aklım. Bir defalık bir ben, bir defalık bir o, bir defalık bir şu var işte. Gerisi ne kadar tekrarsız, ne kadar hüzünlü… Hüzzam makamına düşen kalbimin bunca yara alacağını bilseydim yaşamazdım beklemeyi, umut etmeyi, sadece sevmeyi, inanmayı insanlara ve yıldızlara güvenmeyi. Ayın en güzel yüzünü izlemezdim geceler kere gecelerce.

Şimdi yaşıyor gibi mi ölüyorum, ölmüş gibi mi yaşıyorum hiç kimse bilmiyor. Duymuyor hiç kimse sesimin rengini, Kız Kulesi hariç belki de. Belki de ayın saçlarını okşadığı Kız Kulesi bile beni hiç anlamamıştır. Binlerce seveni varken neden sevsin ki beni? Hep hüzzamlı kelimeler götürdüm ona, yalnızlık ağrıları ile bezenmiş, becerememekten utandığım bir hayat. Belki de yalnızca kırılmasın kalbim diye anlıyor gibi yapıyordur Kız Kulesi beni, hayatımdaki diğerleri gibi…

Anlamak, anlaşılmak, iletişmek, şefkatleşmek… O kadar uzak ve o kadar eski bir film ki içinde hiçbir rolün ömrüme düşmediği, düşmeyeceği…

Şimdi oturuyorum gecenin kıyısına açılan bir pencerenin kıyısında. Aklımla kalbimin savaşından arta kalan gücümle tutunuyor gözlerim sokak lambasının yorgun sarılığına.

Kalbimi vurdu aklım
Hiç beklemediğim bir zamanda
Oysa ben kalbimi seviyordum,
Hayatsızlığıma sebep bile olsa…
Aklıma karşı koyamadım
Haklıydı çünkü…
Ömür denilen bir kerelik sahnede
Demir gibi kelimelerin aklıma dökülüşünü ve ölüşümü
Kalbimden önce bilmişti aklım.
Sevmeksiz bir hayat neye yarar şimdi?
Vefanın saçlarımı okşamadığı bir akşam,
Sıcak bir çay bardağına yansıyan,
Kalbime inanan bir yüz olmayınca neye yarar şimdi yaşamak?
Bunca insanlardan korkmuş insan varken ömründe,
Nereden çıkardı kalbim korkmamayı insanlardan?
Şimdi kalbim ölü,
Aklım yaralı,
Zaman söz dinlemez bir yabancı…
Yalnızca sokak lambası,
Yalnızca sarı bir sokak,
Soğuk bir Ankara’da ölmüş bir kalp, yalnız…
Hepsi bu…

Yaşar Hakan YEĞİN
Fotoğraf: Yaşar Hakan YEĞİN

14 yorum

  1. İmgelerle betimleme hem soyutu hem somutu ve geride şiirsel bir tat. Ne diyelim imgelerin okyanus olsun, bitmesin

    0
  2. aklım mı kalbim mi diye sormam gerekse kendime, kalbim derdim. insan aklı ve kalbi arasında kalacak şiddette sevgiye ömründe kaç defa maruz kalabilir ki! hayatı bir defa yaşıyor olmanın telaşı içinde olan biri aklından değil kalbinden yana olmalı..yüreğinize sağlık…

    0
  3. Mutsuz biten aşk derinden yaralar benliğimizi, sanki mutlu biten varmış gibi :))

    Ölmekle yaşamak arası bir çizgide kalırsın araf gibidir… Zehri içinden son zerresine kadar dökmeden bu hastalıktan kurtulamazsın işte… Ne zaman ki o seni öldüreceğini, hatta nefes alamadığını hissettiğin aşk’a karşıdan bakabilirsin, işte o zaman yeniden ayaktasın demektir. Başkasının yaraladığı kalbini kendi yara bantlarınla, pansumanlarınla diriltmeye çalışırsın … Çoğunu becerirsin de o duygu vardır ya hani hiçbir şey hissedememek o duygu yaralar seni, kanatır, incitir ruhunu…

    Yüreğinize, duygularınıza sağlık Hakan Bey …

    0
  4. Tam da bahsettiğiniz noktadayım sevgili ayısığı…nefesimi kesen hatta neredeyse hayatımı sonlandırmaya sebep aşkıma karşıdan bakmayı öğrendim…

    0
  5. Ankara ve İstanbul birbirine hasret…Hüzzam kelimeler götürdüm derken… İçime işledi…Çok beğendim…Yüreğinize sağlık.

    0
    • citlembik Ankara ve İstanbul gerçekten birbirine hasret değil mi? Hatta sık sık düşünürüm kavuşmalarını aklımın kalbimin koridorlarında. Akan yollar, zamanlar olmadan tek şehir olduklarını. Hasretleştiklerini, özlemleştiklerini, sarıldıklarını. Teşekkür ederim, hüzzamlı kelimelerimi anladığınız için…

      0
  6. Yüzlerce yazılandan daha değerlidir bence bir şiir. Bugün güzel bir şiir okudum.Yüreğinize sağlık…

    0
  7. Yazı ve fotoğraf için kutlarım sizi…

    0

Yorum

E-posta adresiniz yayınlanmayacak.Gerekli alanlar işaretlenmiştir *

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>