Keşke

KEŞKE!

Asla “keşke”lerim olmadı hayatta DEMEYECEĞİM…
Çünkü oldu… Kişinin ilk önce kendisine karşı dürüst olması gerektiğine inananlardanım. Benim de pişmanlıklarım oldu elbet… Yapmam gerekenler, yapmamam gerekenler ve yapamadıklarım… Üzdüklerim, üzüldüklerim ve beni üzmesine tekrar tekrar izin verdiklerimdir en büyük pişmanlıklarım…

Yaşadığım hiç bir şeyden pişman olmadım DEMEYECEĞİM…
Çünkü oldum… An geldi yaşadıklarımdan ve an geldi yaşattıklarımdan  pişman olduğum zamanlar oldu. An’larım oldu doya doya yaşadığım ve an’larım oldu keşke yaşamasaydım dediğim.

En çok da affetmemem gerekenleri tekrar tekrar affettiğimde yaşadım keşkelerimi! Diyelim ki bir hata bir kere yaşandı, iki, üç ve dört… Her defasında tarih tekerrür eder mi? EVET etti… Çünkü unutmuşum sana geldiğimde tarih tekerrürden ibarettir sözünü…Şuna inanmıştım oysa ki…Bir insan bir defa seni üzdüyse tekrar üzer, bir defa kırdıysa yine kırar, bir kere ağlattıysa yine ağlatır… Her şeye rağmen yine affettim… Keşke… Bu defa son… Bu defa giden ben oldum… Ve ben gittiğim yüreğe bir daha dönmem… Hataların üzerini örterek gidersen ayağına takılır bir yerlerde… Tökezletir insanı… Çözmeliyiz demiştim oysa ki!

Sevdim mi adam gibi sevdim… Yüreğimle en derinlerde yaşadım duygularımı… An geldi dibine vurdu hissettiklerim. Asla ama  asla başka bir göze, başka bir söze başka bir yüreğe bakmadım  sevdiğimde… Yalanın rengi yoktur, beyazı da, pembesi de;  siyahı da  aynıdır… Bir kere hissettiğinde sonraki hissedeceklerinde aynıdır…

Kendimi asla affetmeyeceğim   DEMEYECEĞİM…
Affettim bile… Yeniden kalktım bak ayaktayım…

Yerine sevemem, sensiz yaşayamam, gülemem, nefes alamam DEMEYECEĞİM…
Yaşarım, nefes de alırım, tebessümde ederim, kahkahalarda atarım…

Asla ölürüm sensiz demedim ve  DEMEYECEĞİM…
Uğruna ölebileceğim bir aşk olmadı hayatımda… Ancak ailemdir uğruna ölebilecek ve kendimi yoluna feda edebileceğim insanlar… Hiç bir şey sonsuza kadar sürmez. Ne acı, ne mutluluk, ne keder  ve ne de mutsuzluk… Ölümün kıyısından döndüm de ölmedim çok şükür… Çünkü daha yaşayacaklarım var biliyorum… Mutlu anlarım, mutsuz anlarım da olacaktır elbet… Ama ben şu an gibi her daim dimdik ayakta olacağım… Ben varım… Ben sevgiyim  ve ben aşk’ım… Bu benim hayatım ve asla beni üzmeye hiç kimsenin  hakkı yok ve bu hakkı  hiç kimseye tanımadım…

Bunlar zamansızlıklar içinde var olmuş dilimden dökemediğim, birikintiler içerisinde  yüreğime dökülen bana göre inci taneleri,sana göre tenine batan, yer yer kanatan  dikenlerdir. Bizden çaldığın  zamanı başkalarına verdiğin an’ın iz düşümleri.

Ve düş’ümden düştüğümün son kalıntıları ruhumda…

Aylin Zeynep Bilgin

2 yorum

  1. Hayat tek düze değildir. Hatalar, yanlışlar, sevinçler, hüzünler her biri hayatımızı hayat bizi de insan yapan hallerimiz. Bunlar bize bizi tanımamızı, anlamamızı ve hayata karşı koruyucu, mücadeleci tavırlarımızı geliştirici etkendir. Hep inandığım ve sabır gücümü artıran bir cümle ile bağlamışsınız yazınızı;…” Hiç bir şey sonsuza kadar sürmez. Ne acı, ne mutluluk, ne keder ve ne de mutsuzluk…” İşte benim sabır felsefem.
    Yüreğinize sağlık, kaleminiz daim olsun.
    Selam ve sevgiler..

    0

Yorum

E-posta adresiniz yayınlanmayacak.Gerekli alanlar işaretlenmiştir *

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>