Ana Sayfa / Edebiyat / Anı / “Kıyıya Ceset Vurdu”
Kiyiya-Ceset-Vurdu

“Kıyıya Ceset Vurdu”

Öğleden sonraları dağıtılan bir dilim reçelli ekmeği, kumlu ellerimle yediğim günler…

On üç yaşındayken arkadaşlarla Kuşadası – Davutlar arasında sahil kenarında bir kampa gitmiştik. Kampta her gün sabah erkenden kalkar, kahvaltıdan sonra çevre temizliği ve sabah sporumuzu yapar, yüzmeye giderdik.

Akşamları sahilde ateş yakıp etrafında gölgelerimizle birlikte toplanır, türlü türlü oyunlar oynardık. Yaptığımız uçurtmaların kuyruğuna kalem pil ile küçük bir ampul bağlar, geceleyin gökyüzünde kendi yıldızımızı oluştururduk.

Önceleri çamurdan arabalar yapmış biri olarak incecik kumla heykeller yapabileceğimi keşfetmiştim ben de o yaz. Diğer çocuklar kumdan kaleler yaparken, yakıcı güneşe aldırmadan insansı heykeller yapardım. Kimsenin bozmasını istemediğimden, yaptığım “eser” in başında saatlerce nöbet tutardım. Beğeniler karşısında mahcubiyetle karışık şımarıklığım, güneşin de katkısıyla iyice esmerleşmiş yüzümde belli olmazdı.

Dalgaların oluşturduğu köpüklü sular, yaptığım seti aşarak heykelimin ayakuçlarına kadar ulaşır ve insafsızca yok ederek doğal haline dönüştürürdü kumları. Üç – beş saatlik ömrü olduğu halde bozulan kısımları yeniden onarır ve yeni dalgaların aşamayacağını umarak seti yükseltirdim. Nadiren de olsa duyarsız birkaç kişi yaptığım heykelin üstüne basarak geçer ve küfrü yerdi benden. “Eserimin” başkaları tarafından bozulmasına gönlüm razı gelmezdi de kendi ellerimle vedalaşır ve kumları dağıtırdım gün batımında.

Kampta günlerimiz böyle geçip giderken bir gece yarısı dışarıdan gelen çığlık ve bağırtılarla uyandım. Sahilde toplanan bir grup insan “kıyıya ceset vurmuş” diye ortalığı velveleye vermişti. Kısa bir süre sonra “kumdan” bir ceset olduğu anlaşılınca, herkes rahat bir nefes aldı. Uyku sersemi o akşam yaptığım heykeli bozmayı unutmuş olduğum aklıma gelerek kendimi suç işlemiş gibi hissederken bir yandan da yaptığım heykelle gurur duymuştum. Kamp görevlisinin  “haydi yataklarınıza”  demesi üzerine, arkadaşlarla gülerek yatağıma geri döndüm.

Ertesi sabah uyanır uyanmaz sahile gittiğimde, küçük kum yığınları ve bir sürü ayak izinden başka bir şey kalmamıştı eserimden…

Yorum

E-posta adresiniz yayınlanmayacak.Gerekli alanlar işaretlenmiştir *

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>