Ana Sayfa / Edebiyat / Anı / KOLEJ’DE İNECEK VAR!
Kolejde inecek var

KOLEJ’DE İNECEK VAR!

Gece çok geç yatmıştım. Mutlaka kalkmalı ve işe gitmeliydim ama gözümden uyku akıyordu. Saat 7:30 da çalmaya başlayan alarm saat sekize kadar müthiş bir mücadele vererek beni uyandırdı. Uyandırana kadar çalınmadık melodi bırakmadı.Acelece kahvaltı yapmadan çıktım evden. Sabahın ayazında düştüm yola. Jilet gibi keskindi ayaz. Burnumun ucunu ve kulak memelerimi yakıyordu. Uyandığımdan beri başım çok        kötü ağrıyordu.                                                                                                                                                                                           Yarım saatlik yürüyüşten sonra, nefes nefese Mesa’daki dolmuş durağına geldim. Nedense ilk gelen dolmuşa el kaldırmak gelmedi içimden, yorulmuştum üstelik. Durağa köşe olan sitenin bahçe duvarına oturdum. Peşinden hemen ikinci bir dolmuş daha geldi, el kaldırdım ve dolmuş durdu. İçinde beş altı yolcu vardı. Dolmuşa biner binmez şoföre yaklaşıp parayı uzattıktan sonra geriye doğru yöneldim. Birde ne göreyim küçük kardeşim cam kenarındaki koltukta uyukluyor. Burkuldum, kötü oldum. Daha öncede bir kaç kez bu şekilde karşılaştık. Ostim’de bir plastik fabrikasında çalışmaktaydı. Gece vardiyasında çalıştığı zamanlar böyle karşılaşmalarımız olur bazen. Sabaha kadar çalışır, sabah evine gider, gündüz uyur, akşam tekrar Ostim’e dönerdi. Evi iş yerimden bir durak önceydi. Işıklarda iniyorum, kardeşimde bir durak önce, kolej durağında iner hep. Her karşılaşmamızda olduğu gibi yine kıyamadım uyandırmaya ve arkadaki bir boş koltuğa oturdum.

Dolmuş epey yol aldı ve durağa biraz yaklaştık. Etimesgut – Emirler’e geldiğimizde kardeşim, ağzı açık, boynu koltuğun arkasına doğru kaykılmış bir vaziyette hala uyuyordu. İçim içime sığmamaya başladı. Böyle giderse ta Sincan’a kadar gidecek, tekrar dönmek için bir sürü sıkıntı çekecekti. Birkaç kez böyle olmuştu. Dolmuş kolej durağına iyice yaklaşınca birden yüksek sesle;

- Kolej’de inecek var, dedim.

Kardeşim ansızın uyanıp silkelendi ve dolmuşun durup kapıyı açmasıyla birlikte, beni görmeden, koltuktan fırlayarak  kendini dışarı atması bir oldu.  Dolmuş uzaklaşana kadar izledim onu. Peşinden dolmuş ışıklar durağına yaklaşınca;

- Işıklarda inecek var, dedim.

Birkaç yolcu şaşkınlıkla bana baktı.*Söyledi ama inmeyecek* diye düşündüler herhalde. Işıklarda iner inmez cep telefonundan kardeşimi aradım, durumu izah ettim. Şaşırdı;

“Rüyamda bağırıyordun abi, beni uyandırmaya çalışıyordun.. Uyandırmasaydın Sincan’a kadar giderdim.”

10 yorum

  1. Çok ince düşünülmüş bir yaklaşım, “kim ne der”e bakılmadan sevginin tarifi bu olsa gerek…

    0
  2. Tesadüfler ne güzeldir bazen değil mi? Hızla çıkmasaydınız evden belki de o dolmuşa binemeyecek ve kardeşinizin rüyasında Kolej de inecek var diye bağıramayacaktınız : )

    Bu ayrımlara dikkat ederim bazen. Biz tesadüf deriz ama aslında orada olmamız için bir güç sürüklemiştir bizi oraya… : )

    0
    • Evet bazen öyle oluyor.Türk filmlerinde hep karşılaştığımız tesadüfi karşılaşmalara *bu kadar da olmaz* dediğimiz çok olmuştur.Tabi yaşadığımız tesadüfler bu güzelim filmleri anımsatmış ve gülümsetmiştir.Teşekkürller Ay Işığı.

      0
  3. Okul yıllarımı ve Ankara’mı özlemişim.
    Güzel anılardaki uyanışlarla, bir başka anıların uyanışlarına.
    Sıcaktı, sıcaklığı ile gülümsetti.
    Sağlıcakla kalın.

    0
  4. Sizin yazılarınızda her zaman bir sıcaklık bir samimiyet hissediyorum…Ankara da yaşadığım zamanlarda hep merak etmiştim nasıl inecekleri durağı hissedip uyanıyorlar diye :) Demek ki yardıma koşan birileri oluyor… Yüreğinize sağlık.

    0
  5. Ben duygularımı ifade edemem Üç noktalarımı kabul edin lütfen …

    0

Yorum

E-posta adresiniz yayınlanmayacak.Gerekli alanlar işaretlenmiştir *

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>