Ana Sayfa / Edebiyat / KÜL OLMAK…
Kül Olmak

KÜL OLMAK…

Hani bir espri yaparlar sigara dair; “Bana neden sigara içtiğimi soruyorlar. Benim için yanan bir tek o var da ondan.” diye, aslında biraz trajikomik bir cümle. Trajikomik, çünkü…

Kimi zaman kendimi sigaraya benzetmişimdir. Başkalarının keyfi için kendini yakıp tüketen, küle çeviren sigaraya…

Öyle değil midir insan? Alırlar seni, yakarlar. İçlerine çekerler dumanı. Bir güzel savururlar. Keyif alırlar. Sen yanarsın için için, yavaş yavaş… Nefes nefes mutluluk yaşarlar sende. Sen küle dönersin yavaş yavaş. Uzayan külü bir fiskeyle ayırırlar ateşten, daha fazla keyif almak için. Sen tükenirsin azar azar… Taa ki o sönene kadar. Ne zaman ki kor ateş filtreye yaklaşır işte o zaman işleri bitmiştir seninle. Ya fırlatır atarlar ya da bir kül tablasında ezerler. Dönüp bile bakmazlar haline. Asfalttaysan savrulursun bir oraya bir buraya. Kül tablasındaysan kala kalırsın öylece. Umursamazlar…

Alacaklarını almışlardır senden ve sen de neyin varsa vermişsindir onlara. Yakmış, tüketmiş, küle çevirmişsindir kendini. Kala kala filtrenin ucunda kalmış biraz kül ve ateş kalmıştır. Hani bazen ateş tam sönmez de filtre de yanar ya, işte en kötüsü budur. Zira suratlar ekşir, yüzler buruşur. “ Pis kokuyor”, der iyice ezerler, sanki az önce senden keyif almamışlar gibi iyice ezerler. Pis kokuyorsundur onlar için. Az önce baş tacı olan sen, artık bir çöpe dönüşmüşsündür. Delice bir umut vardır yine de içinde. Hani olur ya, tekrar alırlar seni diye ama, nafile… Çünkü eller paketteki diğer sigaralara çoktan ulaşmıştır. Sen yanıp, tükenip, küle döndüğünle kalırsın. Ve aklında bir soru vardır: “ Kül olmak… Ama niye?”

Hülasa-i kelam, şairin dediği gibi;

“Ve benden geriye kalan, biraz kül biraz duman…”

 

Tahsin LALE

231112

 

8 yorum

  1. Geleneksel toplum yapısı içinde birey olma özelliği toplumsal kimliklidir. Bireyin kendisine özgü gruptan sıyrılmış kimliği yoktur. Kendisi için yaşamaz, yaşam başkaları içindir, başkalarının biçimlendirdiği şekildedir. ailedir, aşirettir, köydür v.s.İşte tam bu noktada sıgaradır. Güzel bir benzetme kendini sıgara gibi görmek. Sen yanarken çıkardığın dumanın kalitesi keyfin derecesini de belirler. Tebrikler Tahsin Lale, kalemin daim olsun, derin olsun

    0
  2. Evet geriye kalan sizin de dediğiniz gibi ”Biraz kül, biraz duman” … Bu benzetmenin içinde, yazıyı okurken şu geldi aklıma , o sigarayı içerken düşünceler serpiştiriyoruz dumana… Belki bir anlık bir molaya eşlik ediyor belki acıya, belki de hayallere . Evet izmarite dönüp bakmıyoruz ama her nefeste bir umarsızlık dökülüyor dudaklarımızdan… Hani dile gelse; zehrimi içine çektin, ruhunda dolaştırdın, düşüncelerini gördün, sırrın ben de korkma hadi şimdi üfle gitsin , der miydi acaba?

    ”Kül olmak… Ama niye? ” Kime , hangi nedene, bir sanrı sancısı mı, gerçekliğin arta kalanı mı? Çok derin mevzu…

    Kaleminize sağlık, kısa ama çok fazla düşünce barındırıyor içinde. Hoş Geldiniz Tahsin Bey.

    0
  3. Ayışığının da söylediği gibi kısa ama etkileyici… ne zaman ki kor ateş filtreye yaklaşır işte o zaman işleri bitmiştir seninle! sanırım bu cümle üzerine satırlarca yazabilirim, o derece içime işledi. Say ki; ateş olmuşsun birisi için yanmışsın bakıyor bunun gözü kara bu kül olur benim için deli bu neleri göze alır ne ateşlere atar kendini aman tehlike, söndür gitsin… Kaleminiz kelimeleriniz daim olsun. Çok sevdim…

    0
  4. İnsan ile sigara benzetmesi çok ilginç bir benzetme olmuş doğrusu… İnsanın yazınızda ifade ettiğiniz durumdan ancak eğitim ve bilinçlenme ile kurtulur. İnsan kendi değerinin farkına varmalı kendini kullandırmamalı diye düşünüyorum. Emeğinize sağlık. Kaleminiz daim olsun.

    0

Yorum

E-posta adresiniz yayınlanmayacak.Gerekli alanlar işaretlenmiştir *

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>