Ana Sayfa / Edebiyat / Özne ve Yüklem
Özne  ve Yüklem

Özne ve Yüklem

Bir hikayesi vardı hem adamın hem de kadının, ikisi de sessizce giriş yaptılar kompozisyonun kapısından. İkisi de misafirdi kağıdın ve kalemin önünde,ikisi de sonsuz bir yolculuğa çıkmak üzere hazırlanmışlardı sanki. İkisi de sabırsız ve yalnızdı kelimelerin karşısında, az yazılmak ama çok şey anlatmak için çabalıyorlardı sadece.

Adam özneydi, kadın yüklem… Ne gelişmede kavuşabiliyorlardı ne de finalde. Onların yazıları hep ayrılık, hep hasretti. Yazar mutluluk yazıları damlatırken bile kaleminden, onlar mutluluğa sadece köprü oluyorlardı. Cümlelerin içinde anlaşılır olmaktan çok birlikte olmayı tercih ederlerdi belki. Ama adam özneydi kadın da yüklem.. Bir bilinmeze doğru ilerlerken ikisi de, hikayenin en önemli kısmına getirdi kader onları. Bir umut dedi ikisi de belki bu sefer olur… Kağıt ve kalem nasıl buluşuyor ve yürüyorsa el ele hikayeye, yazar da bizi buluşturur cümlelerin bilinmezliğinde.

Cümleler, harfler, sözcükler, kelimeler havada uçuştu bir süre, poyraz önüne kattı götürdü her şeyi çok uzaklara. Anlamsız kaldı anlam verilmeye çalışılanlar, yalnız kaldı yalnızlıktan kurtarılmaya uğraşılanlar. Es verdi yazar hem ÖZNE’ye hem de YÜKLEM’e. Final yine soğuk diyarların fırtınalarında son buldu, sessizlikler kapladı kitapların parlak kapaklarını.

Görücüye çıktı sonra ÖZNE ve YÜKLEM. Tavsiyelerin ardı arkası kesilmedi dostlardan ahbaplardan, siz de okuyun dediler çok güzel bir hikaye, kahramanları çok tanıdık, içimizden birileri sanki;

Adam ÖZNE,

Kadın ise YÜKLEM…

4 yorum

  1. Yazının başlığıyla birlikte, “Hazır ol siyah, dağılacaksın yine.” Dedim.
    “İkisi de misafirdi kağıdın ve kalemin önünde, ikisi de sonsuz bir yolculuğa çıkmak üzere hazırlanmışlardı.” Hayattan vazgeçmiş, son nefesini bekleyen iki fani canlanırken gözümde.
    Adamın umut, kadının umutsuzluk taşıdığını düşündüm sonra… Adam nefesi başlatandı ama ne yapacağını bilemeyen… Kadın noktadan önce durandı ama aynı zamanda nefese anlam katan…
    Buluştular umutlandım, savruldular korktum, ayrıldılar; “İşte” dedim, “Biliyordum”…
    Ne olurdu yazar hiç olmasa, yaşanılanlar kaydedilemese, nefesler özgür olsa, rüzgar alıp geldiği yere götürse ya da oracıkta saklayıverse onları çevreden topladığı yapraklarla…Adam sımsıkı tutsa kadının elinden, uzak tutsa noktadan…Yine olmadı…
    Yine çok güzeldi, kaleminize sağlık, sevgiyle…

    0
  2. Her cümlenin bir yüklemi vardır ve bütün anlam onda gizlidir… Çoğu zaman ya da genellikle sonucu olmayan ya da mutlu sonu olamayan hikayeler dizisi… Sabah okudum ve derin düşüncelere sevk ettim kendimi…

    Yüreğinize sağlık, harika bir yazı…

    0
  3. Teşekkür ederim Sayın Siyah, yorumunuz ile ayrı bir açıdan değer kattınız yazıya. Kaleminize, yüreğinize sağlık. Sevgiyle…

    0
  4. Teşekkür ederim Sayın Ayışığı, hayatın akışı gibidir aslında cümleler. Bir başta bir sonda sanır insan kendini, ama hep olduğu yerdedir. Yorumunuz için teşekkür ederim. Kaleminize, yüreğinize sağlık. Sevgiyle…

    0

Yorum

E-posta adresiniz yayınlanmayacak.Gerekli alanlar işaretlenmiştir *

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>