Ana Sayfa / Edebiyat / TEŞEKKÜRLER!
Teşekkürler

TEŞEKKÜRLER!

Ne zaman yüreğim acısa ya da kafamda soru işaretleri cereyan etse bir yazma isteği hasıl oluyor içimde. Direk kalem, kağıda sarılma isteği. Yazım baya bir kötü. Bu arada ortaokuldayken yazıma benden daha fazla kafayı takan Hamit hocam bana sayfalarca yazı yazdırmıştı düzelsin diye. En sonunda o yoruldu ne yapayım. Affet Hocam, hakkını helal et… Neyse ki bilgisayar var, klavye var…

Yazmak dedim de. Evet yazınca içimdeki zehir kayboluyor ortadan. İçimdeki zehri akıtınca soru işaretlerim de bir bir yok oluyor. Yazmam için beni yüreklendiren arkadaşlarıma ama öncelikle Babama sonsuz teşekkürler. İyi ki varsınız ve iyi ki hayatımın içerisindesiniz.

Bu yazıları yazmama sebep olanlara, yaşanmışlıklara, yaşattıklarıma, yaşayacaklarıma, beni kanatanlara, kanattıklarıma, yüreği yüreğimde olanlara, yüreğime yaklaşamayanlara, hayatımda olmayı hak edenlere, hayatında olmayı hak ettiklerime… Aileme, can dostlarıma, yüreğimin derinliklerinde yaşayanlara, aynı yolda yürüdüklerime, beni yolumdan çevirmeye çalışanlara, yoluma taş koymaya çalışanlara, beni acıtan, mutlu eden, gülümseten, ağlatan, uykusuz kalmama sebep olanlara sonsuz teşekkürler.

Hayata sıkı sıkı tutunmama sebep olanlara. Her düştüğümde yeniden ayağa kalkan yüreğime. Yaşama sevincime. Kitaplarıma… Kitap okuma alışkanlığını bana kazandıran, ince ince ruhuma işleyen Annem’e ve Babam’a sonsuz teşekkürler…

Evet… İyi ki varsınız, iyi ki hayatıma girmiş ya da çıkmışsınız. Ve yaşanmışlar… Bana bu güzel yüreği veren Rabbim’e şükürler olsun. Güzel yüreğim diyorum çünkü öyle biliyorum. Kendimi övmek için değil yanlış anlaşılmasın. Bilen bilir zaten. Ben hiç içten pazarlıklı olmadım, olamadım. Zaman zaman keşkeler geçse de aklımdan, olamadığıma memnunum. Ne düşündüysem, ne hissettiysem söyledim çekinmedim. Belki bazı şeyler kaybettirdi evet ama dürüstlüğümü kazandım. Bu güzel bir bedel.

Zaman neyi getirir bilinmez. Ben olumlu düşünmeyi seviyorum. Zaman zaman kafamdan kursam da hatta yazsam da ben oynasam da. Sonra boşuna üzüldüğümü anlasam da… Olsun… Ben yaşamayı seviyorum, hayatı seviyorum, bu yazıyı okuyan sizleri seviyorum…

Veda gibi oldu ama değil! Bu bir teşekkür mektubu… Bu yeni bir başlangıcın birinci bölümü sanırım. Şu an öyle hissediyorum… Dediğim gibi… Zaman neyi getirir, kimlerden neleri götürür, kimleri yaralar, kimleri kanatır, ya da yaralarını sarar bilinmez…

Aylin Zeynep BİLGİN

Yorum

E-posta adresiniz yayınlanmayacak.Gerekli alanlar işaretlenmiştir *

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>