Ana Sayfa / Yorum / Ve Sonra….
Ve Sonra

Ve Sonra….

Bazen, yerine sevemem dediğiniz kişinin yerine gerçekten sevemediğinizi düşündüğünüz anlarınız oldu mu? O’nun için her şeyi göze alıp, akabinde olmaması gerektiğini anladığınız… Gerçekten onu sevdiğiniz gibi kimseleri sevemediğiniz? Hani O’nun için gözünüzü karartıp her şeye rest çekebileceğiniz biri ve son anda vazgeçtiğiniz, yok saydığınız anlarınız… Değerler yükleyip sonra resetlediğiniz zamanlar?

Defalarca şans verdiğiniz ve onun bu şansı kullanamayacağını bildiğiniz halde görmezden geldiğiniz kusurları oldu mu?

Yeniden sevmek, aşık olmak istediğiniz halde ruhunuza engeller koyduğunuz anlar? Duygularınızın parmak uçlarınızdan bedeninizin son zerresine kadar yavaş yavaş çekildiğini hissettiğiniz? Bazen tek bir hatasında bu da onun gibi işte deyip de hayatınızdan hiç olmamış gibi sildiğiniz insanlar? Arkadaş, eş, dost, sevgili, yar, yaren, sevdaya dair her şey ya da O’na dahil olmayan hiçbir şey…

Yani bir şeyleri cidden yitirdiğinizi, eskisi gibi sabretmeyip bir an da yok saydıklarımız var ya, işte onlardan bahsediyorum. Deliler gibi sevdiğimizi varsayıp aslında ardında hiçbir iz bırakamayanlardan bahsediyorum! Hani artık içiniz acımadığında üzüldüğünüz anlar oluyor mu sizin de? Neden sevemiyorum, güvenemiyorum, aşık olamıyorum…

Ve sonra…

Senden sonraki haller hasıl olur ya, senden sonra ben, senden sonra biz, senden sonra siz… Hani bencilleşir ya da sencilleşirsin… Bazen saplantı mı olur ulaşmak istediğin ve aslında ulaşabilecekken uzak kaldığın… Hani çok ağlarsın da kimselere hissettirmeden, gözyaşlarınla içindeki zehirde ve en kötüsü hislerde akıp gider ya! Hani hiçbir şey kalamaz geriye hepten ve iyiden iyiye hissizleşirsin… Yeni gelen, kapıdan girmek isteyenden çıkarırsın acısını ve aslında kendin kanarsın farkında olmadan… Farkında olmayı fark etmeden…  Gitmeden… Aslında giden değil ardında kalan ağlar diyemeden… Senden gittiğini bile, aslında kendinden gitmek olduğunu fark edemediğinden… Bazen anlatmak istediğini dile düşürememek, anlatmak istediğin iz düşümlerini haykıramamak…

Ve sonra… 

Sonrası var mı, sizde de oluyor mu? Yeşiller can verir mi yine? Maviler aynı derinliklerde mi? Hayata pembe gözlüklerle bakmayalı epey zaman geçmiş… Sevda dedikleri hala Kaf dağının ardında mı gizli? Eski renkler yeniden hayata müdahil olur mu?

Sonrası yok işte, olmuyor… Ne kadar deli gibi istesen de eskisi gibi olmuyor. Velhasıl eski eskiyor ve eskitilmişlerde kalıyor belki de sevdiğin renkler…

2 yorum

  1. Yüreğinize sağlık…Ay Işığı ne güzel dile getirmişsiniz…Anlattığınız tüm gerçekleri yaşayanlar, sessiz kalacaklardır…Aşk lal olmaktır.

    0
  2. Teşekkür ederim Çitlembik … Bazen sessizlik en güzel cevaptır… Sevgiyle kalın…

    0

Yorum

E-posta adresiniz yayınlanmayacak.Gerekli alanlar işaretlenmiştir *

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>